Astenaar op naar Unbound: ‘Dit wordt de rit van mijn leven’

ASTEN/KANSAS - Stiekem komt een jongensdroom alsnog in vervulling. Profwielrenner is Pim van de Put (52) misschien niet geworden, maar de Astenaar verschijnt wél aan de start van de legendarische Unbound: een ruige gravelwedstrijd van meer dan 300 kilometer in het Amerikaanse Kansas. “Ik ben nu veel fitter dan 25 jaar geleden.”

door Maarten Driessen

Liefde voor de wielersport heeft hij altijd al gehad. Sterker nog, Van de Put kreeg ‘het fietsvirus’ er met de paplepel ingegoten. Ook zijn vader was namelijk fanatiek.

En dus meldde de Astenaar zich al op tienjarige leeftijd voor het eerst aan de start. Maar de échte drive om prof te worden, die bleef een beetje achter. Niet dat hij er te veel voor moest doen, het was vooral wat hij ervoor moest laten.

Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan. Vroeg of laat keerde de fiets altijd weer terug in zijn leven. Jarenlang verkocht hij ze zelfs, vanuit de zaak van zijn zwager en zus in Liessel. 

Samen met eerstgenoemde deed hij ook weer mee aan wedstrijden. “Mijn wereld bestond alleen nog maar uit fietsen. Dat werd te veel, dus ik ben met alles gestopt. Maar ook daarna bleef het kriebelen”, zegt Van de Put.

Bijzonder toetje

Beetje bij beetje groeide de interesse in ‘gravel’, waarbij het vertrouwde asfalt wordt afgewisseld met ruiger, onverhard terrein. Bijvoorbeeld bij Heathland in het Belgische Maasmechelen afgelopen augustus. Daar waagde Van de Put zich aan de route van 160 kilometer. “Daar heb ik veel geleden. Ik startte veel te snel en fietste in een hele hoge intensiteit. Maar ik wilde hem gewoon uitrijden, dat was het doel.” 

En dat lukte. Moe maar voldaan kwam hij over de streep, waar nog een bijzonder toetje wachtte. Heathland is namelijk de enige wedstrijd in Europa waar renners zich voor de befaamde Unbound kunnen kwalificeren. Een graveltocht van meer dan 300 kilometer door het ongepolijste landschap van Kansas. “Unbound was voor mij altijd een heel gaaf verhaal. Iets waar je als gewone fietser niet kunt komen.”

Onder de deelnemers die Heathland voltooiden, werden echter 25 kwalificatieplekken verloot. En warempel, als nummer 23 kwam Van de Put uit de bus. “Ik voelde blijdschap, tot kippenvel aan toe. Ongeloof ook. Maar dat ging heel snel over in: En nu? Hoe word ik nog fitter, wat doe ik met mijn materiaal, hoe regel ik de reis?”

Nog onderweg vanuit Maasmechelen had hij echter zijn accommodatie al te pakken. Van de Put wist: deze kans komt maar één keer voorbij. “Dan maar een maand of negen doorploeteren. Ik ben fysiek helemaal doorgelicht en heb met behulp van een app zo efficiënt mogelijk getraind. Gevoelsmatig ben ik er klaar voor. Ik ben nu zelfs veel fitter dan 25 jaar geleden.”

Alle kanten op

Vol vertrouwen stapt Van de Put daarom zaterdag 23 mei samen met zijn vrouw en dochter op het vliegtuig. Het begin van een hoe dan ook gedenkwaardig avontuur. Wat hem in Kansas precies staat te wachten? Niemand die het weet. “Tijdens Unbound vorig jaar was het veertig graden, het jaar daarvoor juist stromende regen. Het kan daar echt alle kanten op.” 

Hij weet zich echter in goed gezelschap. Toppers als Greg van Avermaet en Laurens ten Dam deden vorig jaar bijvoorbeeld ook mee. Zoals ook Tom Dumoulin aan de start moest verschijnen, ware het niet dat hij een dag eerder lelijk ten val kwam. 

En precies dat kan ook tijdens Unbound zelf gebeuren. “In principe wil ik hem uitrijden - dat is het doel. En zonder materiaalpech of vallen, zou het moeten lukken. Dit wordt de rit van mijn leven.”