Vermaard goalgetter Thijs van Pol vindt het mooi geweest: ‘Kreeg duidelijk signaal’

AARLE-RIXTEL – Even wennen: een nieuw voetbalseizoen zónder doelpunten van Thijs van Pol. De geboren Astenaar schoot de afgelopen decennia menig competitie aan flarden, maar besloot dat de kicksen op 35-jarige leeftijd aan de wilgen gaan. “Het moment is nooit goed, maar ik heb het maximale eruit gehaald.”

door Maarten Driessen

Een voetbalnomade? Dat gaat wat ver. Van Pol bleef zijn regio tenslotte – op een afsluitend Belgisch avontuur na – eigenlijk altijd trouw. Maar anderzijds vinkte hij wél menig club af: NWC Asten, SV Someren, SV Deurne en vv Gemert, plus de jeugdopleidingen van Helmond Sport en FC Eindhoven. En als toetje zijn profdebuut bij TOP Oss in 2016.

En dus is er veel om op terug te blikken. Legio prachtige voetbalverhalen. Geschreven op de regionale amateurvelden, in vervallen maar nog altijd iconische Belgische stadions én natuurlijk de Keuken Kampioen Divisie, waar Van Pol twee seizoenen lang als prof door het leven mocht. “Mijn rugblessures lopen als een rode draad door mijn carrière. TOP Oss was daardoor ook mijn plafond. Ik kon niet meer twee keer per dag trainen”, zegt Van Pol, die liefst drie keer een hernia voor de kiezen kreeg.

‘Ik kon beter bij de Albert Heijn achter de kassa gaan zitten, dan bij Helmond Sport gaan voetballen’

In Oss lag desondanks een nieuw contract voor hem klaar. Hij besloot echter voor een tandje minder te gaan. “Je denkt ook aan je toekomst. Ik zocht een veilige haven en koos voor een tweede periode in Gemert.” Daar joeg hij er meteen 33 tegen de touwen. “Mijn beste seizoen op de Nederlandse amateurvelden.”

Gevoel van broederschap

In de tuin van zijn zojuist aangeschafte woning in Aarle-Rixtel laat hij alle herinneringen nog maar eens passeren. Begonnen in de jeugd van NWC, opgepikt door de jeugdopleiding van Helmond Sport, daar nét niet goed genoeg bevonden en daarom de velden in Deurne, Someren en Gemert afgestruind. 

Soms als linksbuiten, maar vooral als de karakteristieke spits van het type ‘niet lullen maar poetsen’, zoals supporters hem leerden kennen. Balvast, kopsterk en altijd een garantie voor doelpunten. “Wat ik het meest ga missen? De momenten in de kleedkamer. Wat daar allemaal gebeurde … Dat gevoel van broederschap, dat ga ik nooit meer op die manier ervaren.”

De afgelopen twee seizoenen speelde Van Pol voor het Belgische AS Verbroedering Geel. (Foto: ASV Geel)

Eén droom kwam in al die jaren niet in vervulling. Van Pol had graag nog eens de harten op De Braak gestolen. “Ik vind mezelf echt een Helmond Sport-speler. Ik had mijn zinnen daarom altijd op die club gezet.” 

Na een bijzonder succesvolle eerste periode in Gemert stonden de profclubs voor hem in de rij. Helmond incluis én op pole-position. “Maar dan moest ik er wel fulltime aan de slag kunnen. Dat kon de club niet bieden, TOP Oss wel.” Hij lacht: “Ik kon beter bij de Albert Heijn achter de kassa gaan zitten dan bij Helmond Sport gaan voetballen.”

Leven voor het voetbal

De laatste zes jaar was Van Pol bij de zuiderburen te bewonderen. Rustig afbouwen en nog een centje meepikken? Allerminst. Stiekem waren het zijn mooiste voetbaljaren. “Het is daar echt fantastisch. Mensen leven voor het voetbal. En alles wat ik heb gewonnen, won ik in België.” Bij zijn laatste club, ASV Geel, stond de derby tegen Turnhout bijvoorbeeld met rood omcirkeld. “Daar kwamen duizenden mensen op af en de ME stond altijd paraat.”

‘Als ik met clubs sprak, garandeerde ik ze goals’

Van Pol genoot met volle teugen, maar in zijn laatste jaar voelde hij de motivatie wat wegzakken. Scoren vormde zijn absolute drive, dat gevoel bleef heerlijk, maar winst of verlies? Het maakte hem steeds minder uit. “Voorheen was ik intens gelukkig als we wonnen, maar ook intens naar de klote bij een nederlaag. Als ik met clubs sprak, dan garandeerde ik goals. Die druk had ik ook nodig. Maar afgelopen seizoen werd voetbal minder hoofdzaak. Voor mij als echte winnaar een duidelijk signaal.” 

Daarnaast heeft hij thuis ondertussen zijn eigen mini-elftal zitten. Het voetbal slokt nogal wat tijd op, die hij ook graag met zijn vier jonge kinderen besteedt. “De oudste van 8 zei: ‘Ga je nou alweer weg?’ Dat komt wel binnen.” Hij moest kortom eerlijk zijn, naar zichzelf, zijn gezin, maar óók naar de club en diens supporters.

En dus stond het hele huishouden afgelopen mei op het veld in Geel, met bloemen in de hand, voor zijn officiële afscheid. Natuurlijk nadat Van Pol eerst nog - dit keer met 25 goals - topscorer van de derde amateurklasse was geworden.

Voor gek verklaard

Met gemak had de goalgetter zijn moyenne de komende jaren nog wat verder omhoog kunnen bijschaven. “Mensen verklaren me af en toe voor gek dat ik nu stop. Ik ben ook nog door tig clubs gebeld. Maar de deur is overal dicht, voor iedereen. Dan kan ik het boek ook sluiten.”

Het is prima zo. Mooi geweest. “Het moment is nooit goed. Of je bent over the hill, óf je doet het te vroeg. Maar ik heb het maximale eruit gehaald.” En het voetbal zelf zegt hij sowieso geen vaarwel. Sterker nog, hij is er iedere dag mee bezig. “Misschien dat ik volgend jaar wel trainer wordt. Ook leuk!”